Powiało chłodem
Recenzja gry Alpha Polaris
Paweł „bold” Ryszka, 20 marca 2012Wcześniejsze nawiązania do mrozu nie są wcale nie na miejscu. Akcja gry bowiem rozgrywa się na jednym z biegunów, na który udał się nasz główny bohater, Rune Knudsen. Z pochodzenia Fin, przybył w to miejsce, by dokończyć swoją pracę naukową. Przygodówka o pisaniu magisterki? O nie! Czymże byłaby dobra gra bez zwrotów akcji i intrygi? Na pewno nie Alphą Polaris! Kontynuując opisywanie fabuły dodam jedynie, że bohater trafia na stację badawczą, na której problemy ludzkie nabierają nowego, szerszego znaczenia. W każdym razie samo pisanie pracy i zbieranie do niej materiałów zejdzie na drugi plan.
Już po samych zrzutach ekranu chyba każdy może powiedzieć, że oprawa graficzna gry jest przeciętna, nie najlepsza. Po prostu na tle różnych Crysisów grafika z Alphy po prostu nie urywa… głowy. Obserwowanie pokracznie człapiącej po śniegu niedźwiedziopodobnej istoty w przerywniku filmowym wywołuje salwy śmiechu połączonego z płaczem i desperackim poszukiwaniem klawisza pomijającego oglądanie przerywnika. Dobra, ale co tu się czepiać – przygodówka może być nawet tekstowa, bez żądnej grafiki – byleby przedstawiała jakąś interesującą historię. I to właśnie jest dość mocny punkt Alpha Polarisa. Całkiem sprawnie opowiedziana historia okazała się głównym czynnikiem przyciągającym do monitora, a samo zakończenie opowieści tłumaczy w zupełności wykorzystane na okładce gry słowo „thriller”. Szkoda, że jedynie zakończenie produkcji czyni z tej gry „thriller” – całość bowiem nie jest zbyt emocjonująca, by nie powiedzieć, że jest po prostu nudna. Jeżeli jednak dotrze się do końcowych etapów gry i przebrnie się przez ten początek, gra może się spodobać. Snu z powiek jednak nie spędzi, to mogę zagwarantować.
Zabić osobę odpowiedzialną za szatę graficzną?
Rozgrywka w Alpha Polaris nie różni się od innych klasycznych przygodówek – chodzimy, rozmawiamy, znajdujemy i używamy przedmioty, jak również rozwiązujemy różnego rodzaju łamigłówki. Prościej się tego wytłumaczyć nie da. Skoro już wspomniałem o łamigłówkach, w Alpha Polaris jest ich dosłownie kilka. Te, które autorzy postanowili wprowadzić są albo zbyt proste, albo tak trudne, że trzeba spędzić godziny na ich rozwiązaniu. Nie są to mile spędzone godziny, a raczej frustrujące i desperackie poszukiwanie czegokolwiek, co pozwoliłoby przejść dalej.
Dla kogo jest ta gra? O fanach przygodówek i szeroko pojętego katowania się niemającymi sensu łamigłówkami logicznymi nie wspomnę. Do tej grupy należy dopisać fanów przedpotopowej grafiki i osoby, które zadowalają się jedynie przeciętną fabułą, przeciętną rozgrywką i – ogólnie – przeciętnością. Jeżeli ktoś miałby przeklikać wszystkie przerywniki filmowe i rozmowy to w sumie nie powinien zabierać się za przygodówki – tutaj jednak jest usprawiedliwiony. Bardziej przypominają one skecze, niż poważne przerywniki opowiadające fabułę.
Gra jest krótka i można ją przejść w kilka godzin, zakładając, że do przejścia kilku niespotykanie nielogicznych zagadek wykorzysta się jakiś poradnik. Poszukując dobrych stron w tym całym bajzlu wyróżnić powinno się bezbłędne polskie tłumaczenie i dość sprawną grę aktorów. Ci jednak nie uratowali klimatu produkcji, który jest nijaki, niewyrazisty.
Ogólnie rzecz biorąc trzeba powiedzieć, że Alpha Polaris należy włożyć na półkę zbierającą gry przeciętne, w miarę czasu pokrywające się, które na tej półce prawdopodobnie już pozostaną. Jest to gra tylko na jeden raz, z pewnością nikt po nią nie sięgnie ponownie. Historia nie zapada w pamięć, a łamigłówki nie są na tyle ciekawe, by męczyć się z ich wykonaniem po raz kolejny. Niemniej jednak, produkcja nie jest najgorsza. Nazwanie jej taką byłoby grzechem. Jest zaledwie „dość ciekawa” i to „dość” należy mocno podkreślić.
