Bez rodziny człowiek sam na tym świecie, drży z zimna
Recenzja gry Stasis
Krzysztof „Bebop” Kałuziński, 15 października 2015
Ciachu, ciachu...
Akcja skupia się wokół postaci Johna Marachecka - nauczyciela, który wraz z żoną i córką wybierał się na planetę Tytan. W tym celu cała rodzina poddała się procesowi hibernacji. Zamiast jednak obudzić się razem na miejscu, osamotniony bohater rozpoczyna najgorszy dzień w swoim życiu. W wyniku błędu komory hibernacyjnej po wybudzeniu cierpi na liczne dolegliwości pokroju arytmii serca, w dodatku nigdzie nie ma członków jego rodziny, a pokład kosmicznego statku Gloomlake nie jest nawet w pobliżu przewidywanego celu podróży. Nie, nie jest dobrze. Od tego momentu zdany jest tylko na siebie i podpowiedzi od pracownicy stacji Te'ah Hensley.
Zagadki sa logiczne, ale tez nie za proste.
Fabularnie Stasis mocno nawiązuje do pierwszej części Obcego czy Dead Space, choć walki tutaj nie uświadczymy. Zamiast tego mamy opuszczony statek kosmiczny, pełny ludzkich szczątków oraz groźnych, zdeformowanych istot przekradających się w cieniu. Niestety idzie to też w parze ze sztampową historyjką o szalonym naukowcu z kompleksem boga i jego ukochanych minionkach. Motyw a’la Wyspa doktora Moreau wałkowany był już wiele razy, szkoda, że w tym aspekcie bracia Birchoff nie zaszaleli bardziej z konwencją. Brak tu pomysłowości rodem z Dead Synchronicity. Mimo to losy Johna przykuwają jednak uwagę, jest dreszczyk emocji, strach i gorzkie sceny. Bliskość potworów, a zarazem brak kontaktu z nimi, czy nawet innymi ludźmi na stacji nieźle potęguje atmosferę.
Mało apetyczne...
Stasis to klasyczna przygodówka point & click z dobrze wyważonym poziomem trudności. Nie natrafimy tu na sytuację, w której przeklikiwać będziemy cały ekwipunek oraz pixele lokacji, aby rozwiązać problem. Zagadki dają się rozwiązać w sposób logiczny, są jednak przemyślane i wymagają ruszenia głową. To lubię. Aby uszkodzić komputer wylewamy na niego napój, bo przecież ilu z nas tak właśnie zniszczyło sobie sprzęt elektroniczny? Łomem otwieramy skrzynki rozdzielcze, by dostać się do bezpieczników, ale w razie potrzeby łączymy go z nylonową taśmą, aby uzyskać prowizoryczny bosak. To naprawdę dobre rozwiązania, w żadnym momencie nie utraciłem satysfakcji z gry.
Jedna z bardziej drastycznych scen w Stasis...
Świetnym posunięciem The Brotherhood Games było zatrudnienie Michaela Morgana, który odpowiadał za ścieżkę dźwiękową pierwszych Falloutów. Ten aspekt udało się sfinansować właśnie dzięki wsparciu graczy. Podobnie sprawa miała się z dubbingiem, do którego mam jednak neutralny stosunek, choć akcent Te'ah mocno zapadł mi w pamięć. Tyle jeśli chodzi o stronę audio, a co z wizualną? Jest ubogo. Przypomina bardzo stare tytuły, np. Sanitarium. Nie ma na czym zawiesić oka, a niektóre animacje bohatera wyglądają - delikatnie mówiąc - dziwnie. Stasis jest promowane przez Daedalic, lecz pod względem oprawy do poziomu niemieckiego studia jeszcze daleka droga.
Trochę ponarzekałem na Stasis, ale przyznam, że to udany debiut The Brotherhood Games. Największy jego szkopuł to oklepana fabuła, myślę jednak, że bracia Birchoff mają jeszcze czas aby to i owo poprawić. Bawiłem się naprawdę dobrze i fanom przygodówek mogę ją śmiało polecić. Gra nie jest zbyt długa, nie da się jednak przy niej nudzić. Przygoda Marachecka wciąga bez dwóch zdań.
